Ajo ish e çmendur
Ja ku mu shfaq e njëjta rrugicë,
Në të dy anët pemë e drita neon,
Përdore me mua dhe imazhi saj,
Po hapi saj lozonjar mungon!
Ajo ish e çmendur, krejt e çmendur,
Në jetën time si ajo, kurr’ s’kam njohur,
Ajo s’pranonte t’i jepje një këshillë,
Pale pastaj, për t’i folur!
Rreth vetes së saj ajo rrotullohej,
Si smerald i rrëzëllente në sy liria,
Recetën e forcës ajo kurrë s’ma tregoi,
Po me siguri, pasaportë ish siguria!
Çdo ditë më dukej krejt ndryshe,
Jo për veshje’ trendi, a lukun si yll,
Po ish her’ e drojtur, e her’ tunduese,
Si manushaqet që çelin në prill!
Ajo ish aq e butë sa dhe arrogante,
Befas, kthehej në uragan a tërmet,
Kur qeshte ajo, unë s’e dija ku isha ,
Ndoshta më merrnin me vete retë!
S’di ku ësht’ tani, se rrugët m’i ka fshehur,
Ndoshta po eksploron një tjetër planet,
Po di që ish krejt, krejt e çmendur,
Dhe unë çmendurisht e dua vërtetë!
