Në folenë e zemrës ca gërma mbolla,
të çelnin sytha, siç çel një embrion.
Copëza shpirti ushqim u hodha,
ato u rritën, në një varg të gjatë, pa stacion.
Fjalët m’u bënë zogj me krahë të hapur,
fluturuan drejt ëndrrave të mia.
Në qiellin e shpirtit, të kaltër, të pastër,
u shtrinë si shina, frymonin nga dashuria.
