S’té harroj .
S’te harroj e dashur s’té harroj,
se po tretem nga vetmia,
ti prej meje mos ù ndajé,
se nuk vdes kurrë dashuria.
Eja e dashur si atëherë,
nëpër rrugë të përqafoi,
kopshtit çelé lule né pranverë,
aromën ténde do kujtoi.
Kur u pamé, mbi trotuar,
syri yt veç dritë lëshoi,
kur u pamé ,për heré té paré,
fusha e mali gjelbëroi.
Ah moj naté që t’i po ngrysesh,
mos mé léré në kété trishtim,
mé ngroh ti dhe njéhere buzesh,
mi shkrijë akujt gjoksit tim.
Duam ,duam dhe njëherë,
zemren t’ime të shëroi,
qetësi e natés kur të bjerë,
dritares ténde do shikoi.
Porsi dritë, qé kurr nuk shuhet,
do té mbetesh ,ti kujtim,
mbrenda shpirtit tim, do ruhesh,
si me i shtrejti ,përqafim.
