ATDHEU I GJALLË
Fëmijët,
fëmijët e pallatit tim i lanë lodrat,
presin sa të rriten
që të ikin,
të marrin rrugën për “tutje”,
andej nga ka dalë në rrugë
atdheu i uritur.
Të vegjëlit,
të vegjëlit e pallatit tim
më bëjnë të qaj
për fëmijërinë ndryshe:
mendojnë si të rritur.
Ikje, ikje, ikje pambarim,
të merr malli për fjalën “kthehu”.
Fëmijët rriten,
bëhen burra dhe ikin,
pas mbetet i gjymtuar atdheu.
Një ditë edhe unë
do ta braktis pragpensionin
në pallatin gërmadhë,
do shkoj të vdes atje
ku po ikën atdheu,
atdheu i gjallë.
TA BËJMË RRUGËN BASHKË
Te erdha, o nene, te erdha si vjen djali
me fjale pak e me lule shume
te mermeri i Tufines,
ne preher Dajti.
Kukulla ime e vogeluar
nuk eshte varr
ai qe lartohet si piedestal,
ku ngriheni Ju te perkulem une.
E shkrepa nje foto me telefonin tim:
ta bejme rrugen te dy bashke
ne kthim,
o e bukur.
Si u vogelove
kur dole nga shtepia dhe “ike”,
si u bere kukull!
ME LIRINË TIME NË BORD
Bashkëshortja me hekur në dorë sa ma tha
se e kam gati uniformën e burgut,
djali po sa ma tha se do vijë të më presë
te dera e blinduar e hijerëndit
pas turnit tim të dytë,
vajza po përsëri me pyetjen
dhe sa kohë do vazhdoj në këtë punë…
Gati të dal nga shtëpia për të dytin e vonë
vjen radha të përgjigjem unë:
të shtrenjtët e mi, ju e dini mirë,
se unë jua kam thënë edhe më parë
dhe e përsëris me brohoritje gjithmonë:
në qiellin e hapur të burgut tim buzë Erzenit
është një korridor tepër i gjatë
ku fluturojnë e fluturojnë avionë
me lirinë time në bord që ma jepni Ju.
