Në heshtjen e natës i mbledh mendimet,
si fijet e arta të një pëlhure qielli,
dhe i qendis ngadalë mbi letër,
me gjilpërën e shpirtit që s’di të ndalë.
Çdo fjalë është rreze që lind nga brenda,
një dritë e vogël që errësirën e thyen,
si yll që bie pa bërë zhurmë,
por që zemrën e ndez e s’e shuan.
Në vargje fshihet një botë e tërë,
ku ndjenjat flasin pa pasur zë,
dhe shpirti bëhet poet i heshtur,
që shkruan dritë aty ku kishte re.
Prandaj kur ta lexosh këtë poezi,
mos kërko bojë mbi fletë të bardhë
janë vetëm fjalë të qendisura me dritë,
që zemra ime t’i la si farë.
