99 kapituj i kam gdhendur në palcen tënde
o i miri jém i dalë nga vrushkuj zjermlirie
Edhe shtizen tënde t‘majueme
armë të fillit e t‘fundit nis e sos
as ramja jème e nduerdurshme ramje tënde s‘jepi
Ti n‘ballë e balli n‘krye jete
që betejë m‘i thanë
Shpesh kur mbeta n‘udhëkryq marshimi
busollë e pusullë kjé valimi yt
Ndiqe frymen, m‘tha Saga e moçme
âsht era epokale e gjakut t‘mbjellun
palë e valë, kronikë e pashueme
flakë mbi prush të ashtit tém që ndizet e s‘digjet
Ah që njëherë të vetme s‘mund u ndala pa t‘dashtë
edhe t‘zhubrosun … t‘ndrydhun e t‘shtrydhun gjokseve
krahëroreve n‘mbyllje plagësh e thithje gjaku
që farë-indi pa u mbjellë t‘mos mbes
Se moti dihet prej Zoti: Heraldika jème âsht e léme
Unë jam ushtar i yt, po nuk jam tregtar
edhe kur marr një copë dashni ma shumë, me gjak e paguej
koprraci ngjeti shfaqi po m‘u desht
Kanonia e kanunia jéme janë n‘rrajë t‘émnit
ngjeti sall lajthitje mund t‘vjedhë
o i kuqi i skuqun n‘gjak
i moçem sa lémja që ruhet e shkrueme n‘emën
bekue kjoftë èmni yt, dita e rifrymimit
hashta e rrashta mund t´kenë fund
por lavdia jote s´ka mbarim askund,
Flamuri jèm, i gjenit tèm
