Ujëvarat e urisë !
Stoli i lagur
Parku bosh
Nata mbylli ngjyrat e kopshtit përreth,
në pëshpërimat e anveturës hermetike
te dashuruarve të vetmuar.
Sytë e dhimbjes,
u zgjuan nga lumturia e një qielli
që u hap nga lindja e vendit te tij.
Depërtoi në sytë e mi të mbyllur,
përmes pasazheve të fshehta,
që nuk mund të shiheshin gjatë natës.
Kishte mbyllur të gjitha ngjyrat
në pëshperitje dhe dritën.
Bashkuar në mënyrë te përsosur
me lagështinë, ata shikojnë me dritën e dridhur
të një llambe që duket
se është e ftohtë nga stuhia, lulet e paditur, indiferentë.
Diku një cadër,
mban ujë që te mos shkrihem si vala depërtuese,
që shkrihu në shpellën misterioze te detit përtej.
Shikoj qiellin,
po,
është i hapur, por kjo nuk është gjithmonë e mirë
