Fëmijëria ime, në një fletë të bardhë
Ëndërr e bukur e kohës së shkuar,
Kujtime që bien si lulet nën dardhë,
Dhe unë u falem si kult, gjunjëzuar.
Ashtu si gjethja i dorëzohet erës,
Si gjunjët, gjak e gërvishtur lojës
Si shpirti, flakë që i falet zemrës,
Si vargu, frazave dhe shkronjës.
Fëmijëria ime mbetesh mbretëri,
Rrugica e vogël ku shkela pa frikë,
Me shumë pak gjëra — sa shumë lumturi,
Në duar gëzimin dhe topin llastik.
Fëmijëria ime, diell pa perëndim,
Buzëqeshje e çiltër që mbetesh arsye,
Të të kërkoj e heshtur ditarit tim,
Ashtu siç kërkohet muza ndër yje.
Kërkoj në korridoret e kujtesës fëmijëri,
Veç moshën tënde të brishtë besoj,
Më sheh që nga larg me një dhembshuri,
“Je rritur,” më thua, “dhe s’je më njësojë…
