Në dukje duket si kokërr arre,
Atë e vrasim me qindra herë;
Çdo skutë e tij ka nga një farë,
Ku mbillen ëndrra që i tjehrë
Truri ushqehet veçse me dije,
Organ i padëgjuar i femrës,
Atëherë kur s’kanë të njëjtën shije…
Me dashurinë që ajo ndjen zemrës.
Ka ca shtëpiza pa dritare,
Një xixëllonjë në çdo qelizë;
Kur prushi i ndjenjës i ndez zjarre,
Zemra pushton dhe i vë vizë…
