Mimoza Nebiaj-Erdhi koha e babëzisë…

Erdhi koha e babezise,
Do haje njeriu- njerine,
Nuk do tja dije,
Me njeri,
Te shikojne me bisht,
Te syrit,
Sikur ja ke borxh njeriut,
Te shikojne dhe nuk te flasin,
Sikur do te hapin varrin…
Te shkelin me kembe,
I shtrengojne te shkretat dhembe,
Iku ajo kohe,
Me fjalen e mire ne goje,
Ah, si ishte ajo kohe…
Cfare te them e cfare,
Te shtoj,
Nuk lendonim asnje zog,
Tani duhet te mendohesh fort,
Se iken nga kjo bote,
Erdhi koha e babezise,
Tani vertete po e ha njeriu – njerine,
Paguan burri te tjere,
Gruan ta eleminojne te tjere,
Tjetri e ndan gruan ne mijera copa,
A thua se eshte e tija,
Ajo grua e gjora,
U ka hyre babezia per prona,
I beson burrit ne krah,
Nuk e di qe gropen ta ben me pas,
Kohe moj kohe,
Qe nuk te ndryshojme dot,
Nuk ke me kujt ti besosh…
Vrasjet arriten kulmin,
Ky eshte fundi i njerezise,
Do vazhdojne te hane njerine,
Sa te jemi mbi kete toke,
Vec per mire te kujtojme,
Po ce do qe sna lene te qete,
Ta gezojme kete jete,
Duke qare erdhem,
Ne kete bote,
Dhe duke qare do ikim,
Prape por asgje nuk.kemi per te marre,
Por te ikim me ballin lart…