Mimoza Nebiaj-Seç me morri malli.

Seç me morri malli,
Per ate puthjen tende,
” Zjarr”…
Per ate puthjen tende,
Qe me beri merak,
U struka prane teje,
Si nje zog vjeshtak,
Qe rrugen ka humbur,
Dhe kerkon te dale,
E mbeshteta koken,
Ne gjoksin tend,
Sa vite kane kaluar,
Dhe une e kam harruar,
Ate vend,
Sa e sigurt u ndjeva,
Vetem per nje cast,
Zemra fluturonte,
Ikte si e marre,
Kush ti maste rrahjet,
Sa do ishin valle?
Nga puthja jote,
Trupi u dritherrua,
Valle kjo ishte dashuria,
Qe me kishte munguar?
E ndjeva fishkellimen,
E puthjes tende,
Ne ate cast,
Si adoleshente,
Cfare kerkoja me shume valle?
Shikimi yt, fjalet e tua,
Te zjarrta,
Perkedheljet e tua,
Papushim,
Ah, c’ma mbushen,
Shpirtin tim,
Ne ato caste, asgje tjeter,
Nuk mendoja,
Pak caste lumturie,
Vetem nga ty i doja,
Me dukej vetja si ne parajse,
Gjithe lumturia me erdhi,
Vetem per nje cast…
Dua ta kthej une kohen,
Vetem per nje cast,
Ta kujtoj une puthjen,
Dhe te ” Emblen fjale”…
Thone se rastesia,
Eshte mbreti i botes
Ndoshta ndonje dite,
Perseri,
Do t’a mbeshtes une koken,
” Me morri malli”…