Unë dhe vala e detit
E menduar unë , qendroj në breg t’detit,
me vështrimin tutje e tutje kurbetit.
Ku bluja qiellore po valson madhuar
me kaltërsin pak mjekërzbardhur
.
E përgjumur pas valës rend e shkoj ,
me shpresën e brishtë mos e ndaloj .
- Ti moj valë- valëzo , paksa më trego ,
pse shpejton , ngadalëson, dredhon ? - Dëgjo , m’thotë vala , gomonet nisen,
pas u shkoj , mes ujit poshtëgremisen .
Kam parë , ç’nuk kam parë në thellësi,
djem dhe vajza , pleq llahtarisur – fëmijë!
Ika valës zemërthyer drejt bregut aty qendrova
Kokën se kthej , sytë mbushur të dy .
I drejtohem bregut t’rërtë me ca fjalë .- Mik i lashtë , aq i vjetër, ti ç’ke parë?
Një re rëre ngrihet lartë , vjen përqark.- Ç’ndodh në thellësi, më vjen në prag .
Njerëz të mbytur , të vrarë e drobitur ,
n’heshtje – vetmi , e pafjalë i kam pritur - .
Në sytë e tyre ua kam dalluar gjëmën ,
pengun e mallin për babën e nënën.
Dorën gjirit të mbledhur pasur disa ,
shtrënguar mes grushtit t’ngrirë para .
