TË PAPRITURAT VIJNË PAPRITUR
Asgjë s’është këtu e njëjtë habia ime
Tëra të përsëriturat bëhen ndryshe
Qenka shpërngulur fjala
Që ta mësojë urtinë e të ecurit
Befasia është e pakutpueshme
Kryeneçësia ime e pakuptim
Çdo fjalë paska një djall
Në lakueshmërinë e verdhë
Që s’mund ta ndalin
Të pashmangshmet do të ndodhin
Koha ime e pashkelur
Të papërsëriturat vijnë papritur
U plakëm nga mençuria e premtuar
SËRISH NË VENDIN KU U NDAMË
Qante zogu i mallit
Në paskajësinë që nuk afrohej
Dikush kthente majeve
Dikush vdiste në kujtesë
Asnjë udhë
Të kryqëzohej në zemër
Po bie shi i mallëngjimit
Mbi një thikë të kujtimit
TË ECËSH VETË
Nisesh nga vetja pa u hamendur
E qet një hap dhe hapin tjetër
Dhe mund të jesh fatlum
Nëse hapin e tretë
E qet sërish përpara
Duhet t’i mësosh hapat
Të ecin edhe prapa shpine
Në të mëngjër e në të djathtë
Nuk dihet si kryqëzohen rrugët
Si ngatërrohen pa gisht tregues
Mos u hamend
Asnjë lavdi s’ka udhëtuar larg
Asnjë largësi s’është afruar krejt
Është e rëndësishme
Të ecësh vetë
