MUZEN S’MUND TA NDALE
Në kete brinje mali gjelberuar ,
U ndodha si zog në fluturim ,
E deha shpirtin , e zgjidha muzën ,
Që vlonte fuqishem shpirtit tim
.
U shtriva atje nen nje zabel,
Mbi nje burim gushën freskova ,
Era e malit me krehu floket e gjata ,
U ngrita në qiell te fluturoja.
E ndjeja zemren brenda meje trokiste,
Prej kesaj bukurie veshur me gjelberim,
Mbi krye te malit vraponin retë,
Kurora I thurnin,i kendonin lavdinë.
Lavdine e trimave qe u lartesuan mes legjendave,
Mes barotit dhe krismave jeten per lirinë e dhanë ,
Qe mes ketyre maleve te rilindte serishte jeta ,
Dhe ndervite kurre mos te harrohen ata
.
Rikthehem serishte në kete
paraise te pashkruar ,
Në kete kompozim kaq te bukur hyjnor ,
Vrapova si e çmendur livadheve
Plot gjelberim ,
Nje ze qe vinte brenda meje ,
Me thoshë : “Qendro ketu , te lutem mos ik . “
Buzeqesha si femije nga kjo perqasje,
Faqet e pemëve I preka me dorë ,
Fluturova dhe u ulta mbi deget e tyre ,
Mbi floket e mia u derdhen meteor .
Ashtu e mbrekulluar hapsirave
pafund renda ,
Me muzen lozonjare qe shpirtit sundonte ,
Si sonabul pas saj renda dhe renda ,
S’mund tja ndalë hovin, e lashë të me pushtoj
.
E lash te lire te ndjente freskine e malit ,
Fluturimin e shqipes mbi kodrina ,
Me penen e arte qe i dhuroi lisi plak
prej degeve te tija
,
Mbi faqen e malit le te shkruaj poezine .
Le te jene keto vargje lejtmotivi
i jetes se vrullshme ,
Kenga e eres qe malet i zgjon,
Gurgullima e burimeve qe rrjedhin
prej bjeshkeve te larta ,
Ninulla me e bukur qe shpirtin qeteson .
