E di, që orën e saktë asnjëherë nuk ke harruar
Kur me një enë në duar vadit lulet e mbira.
Dhe në agim, dhe në muzgun e kuqëluar
Sytë të bëhen dritare ku ndrin kaltërsia.
I gëzohesh fëmijërisht gonxhes, petales së parë
Aromës së tyre që i japin aromë gjithë jetës
Kur këput një lule për ditëlindjen e gaztë
Sikur zbresin në sy dhjetë diej njëherësh.
Po lulet e ngrira mund t’i ndërrojë lulishtari.
Mbase janë dhe më të bukura në shportë.
veç shpirtin mos e bëj kashtë të thatë mullari
Asnjë minutë a orë në ditënetët që nxitojnë.
Se shpirti nuk është si tulipani e bardhësia e zambakut
Që mund ta sjellësh nga Hollanda, Egjipti a Roma
Ai i ngjan gurit më të rëndë të pragut e oxhakut
Ku gjyshja e thinjur kujton pengjet që i la koha.
Se shpirti s’është krem a si lulja vënë te buqeta
Që vyshket e hidhet te koshi me mbeturina
Në shpirtin tënd ka pjesë gjyshja dhe mbesa
Që s’duan të jenë si njeriu me paterica.
Ai është si njeriu që i gjunjëzohet gur i malit
Për ëndrrën që ka dhe e mbjell në jetë.
Lulja e pavaditur mund të të futë te mëkati
Po me shpirtin e bukur gjithë ditët bëhen pranverë.
Nuk është si protezat e reja të vëna te dentist
Që me një grusht me euro mund t;i bësh dhe prej ari
Oh, ai është si fidani i shëndetshëm i një fisi
Në të tjera vise ku kryembret është malli.
