Kur shkoj në qytetin tim .
( Saranda ime)
Sa herë shkoj në qytetin tim,
bëj tutje limanit në këmbë,
me mall mat bregun pëllëmbë për pëllëmbë,
pulëbardhat numëroj, u këndoj këngë.
Ato, sikur ta dinë sa i dua,
më ndjekin e këndojnë bashkë me mua,
guisjet e tyre në fluturim përherë,
simfoni malli,me diell, det e erë.
Ti prek, të më ulen në pëllëmbë
i ftoj,
pastaj, lart në qiell të fluturojnë,
nga limani një anije nis udhëtimin,
drejt një shprese, mbarsur me rreziqe.
Ulem në breg,
një valë më loz tek këmbët,
peshkatarët nisin hedhin rrjetat ,
unë kujtoj tim atë, peshkatar,
përhumbem në kujtime…
Pastaj nis shndërrimi magjik,
gjithçka këtu më bëhet e shenjtë,
krroku i verdhë i diellit mbi valë,
lyen gjithçka me ngjyrën e artë,
a thua dyzet shënjtorët rrojnë,
dhe këtë qytet në magji e shndrrojnë…?!
Nuk më lodh bregu në këmbë,
ndërsa dita fillon e thyhet, bjen muzg,
në një lokal kafe gjerb,
shije si kjo s’kam provuar kurrëkund.
Anija dalë ngadalë po humbet horizintit,
dhe shndrohet si një yll rënë mbi det .
më duhet të iki, një foto Sarandës time bëj,
peisazhin magjik fiksoj në celuloid e zem
