DETI NË DIMËR
Deti në dimër
është një plak me mjekër të bardhë
që grindet me brigjet
dhe varkat e lodhura të peshkatarëve
shpërndarë gjithandej
Sa herë që kam kaluar pranë tij
ia kam ndier sharjet dhe murmurimat
ndër dhëmbë
ia kam provuar inatin dhe ulërimat epike
jam vajzë e rritur pranë tij
dhe jam zhytur në të që e vogël
Deti në dimër është një Poseidon i pamëshirë
qe s’njeh gjuhë tjetër përveç egërsisë
mjafton të fryje pak ere dhe tërbohet
si egërsira pas ushqimi
t
Netëve të errëta ulërimat e tij
vijnë gjer pranë dritareve të mia
duke mbjellë drithërima paniku
nesër mes rërës
do të zbardhin
kufoma peshqish
dhe kuajsh deti
Dje solli të mbytur dhe një peshkatar
i gjori ish munduar të luftonte me egërsinë e tij
por s’ia kishte dalë
Deti është një perëndi e madhe
që kërkon edhe flijim
dhe kjo gjë gjithmonë trishton
dhe s’them asnjë fjalë të keqe
do te ishte thjeshte nje marrëzi prej naiveje
para perëndive të tilla
Unë vetëm lutem
dhe mbaj në duar një shandan të kristaltë
për t’i dhënë pak dritë e ngrohtësi
detit në dimër …
