Poezia “Paradoks” trajton realitetin e hidhur të një shoqërie që beson në iluzionin e lirisë dhe drejtësisë, ndërsa në fakt është e mbërthyer në padrejtësi dhe hipokrizi. Përmes vargjeve të thjeshta por goditëse, autori shpalos kontrastin mes asaj që thuhet dhe asaj që ndodh në të vërtetë.
Tema kryesore e poezisë është pabarazia shoqërore dhe hipokrizia e sistemit. Individët e thjeshtë mashtrohen me premtime boshe për liri dhe të drejta, por në praktikë, këto mbeten të paarritshme për ta. Nga njëra anë, njerëzit e zakonshëm punojnë fort, por mbeten të varfër, ndërsa nga ana tjetër, pasanikët dhe pushtetarët jetojnë në luks të pamerituar.
Simbolet dhe figurat letrare janë të përdorura me zgjuarsi për të thelluar mesazhin e poezisë. “Drejtësia është e verbër” – një shprehje që zakonisht nënkupton paanshmëri, në këtë poezi shndërrohet në një ironi të hidhur, pasi drejtësia e mbyll njërin sy para të pasurve dhe e hap për të dënuar të varfrit. Po ashtu, krahasimi i elitës me “ujq me dhëmbë të mprehtë” tregon grabitqarinë dhe babëzinë e tyre.
Struktura dhe stili i poezisë janë të thjeshta, por me një ritëm të qartë dhe rimë të lehtë, çka e bën leximin e saj të rrjedhshëm dhe goditës. Poezia përfundon me një reflektim të thellë mbi absurditetin e shoqërisë moderne, që vetë-mashtron duke besuar në një liri që në realitet nuk ekziston.
Në përfundim, “Paradoks” është një poezi e fuqishme dhe aktuale, e cila fton lexuesin të mendojë më thellë mbi realitetin e tij dhe të mos kënaqet me iluzionet që i serviren. Ajo shërben si një kritikë e fortë ndaj padrejtësisë sociale dhe hipokrizisë së sistemit, duke e bërë një poezi me mesazh të qartë dhe të ndjerë.
Të lumtë miku im për vargun ,uroim të keni shëndet suksese e gjithë të mirat në jetë…
Zoti ju bekoftë familjarisht!
PARADOKS
Jemi të lirë – por s’mund të flasim,
Kemi të drejta – por s’mund t’i zgjasim.
Na thonë të ëndërrojmë – por t’mos guxojmë,
Na japin shpresë – por s’na lejojnë.
Na thonë t’punojmë, kush s’na shpërblen,
Por shefi yt vilë t’ re po blen!…
Ti mbledh qindarkat sall për një javë,
Ai një jaht shpejt ngre me shampanjë.
Drejtësia është e verbër, thonë,
Por për të pasurit sytë hap, gjithmonë.
Kur shkon i varfëri në një gjykatë,
Dënimi vjen si plumb i thatë.
Prore na flasin për moral e nder,
Me ligje të shenjta vjedhin përherë.
Na thonë të jemi njerëzorë në jetë,
Por vetë janë ujq me dhëmbë të mprehtë.
Dhe unë e ti, qeshim përherë,
Se ky teatër s’ka skenar t’vlerë.
Një shoqëri që jeton në absurditet,
Se është e lirë, beson vërtet…
Kështu e gënjen veten e vet!…
