Po fle bukuria e fshatit tim në një pllajë të butë
M’u fshehen thellëzat që bisedonin me agimin
Tani edhe qentë e mehallës me rrallë lehin natën
Rrugët e vetmuara nervoze grinden me thëllimin
Tri male të fshatit tim seç llafosen kokë me kokë
Ngjeshin shpatullat me njeri-tjetrin,mos kaloj era
Vetem Perroi i madh,ky sharlatan llomotit pa fre
Sherbelja,e urta,e duruara, i ka sytë nga pranvera
Bajamet elegante, të marra,s’durojnë mëmëcerinë
Lëngëzuan gjinjtë e tyre e guxuan e çelen të para
Gati gjineshta të na mahnit me ngjyrën e verdhë
Presin manushaqet erëmira e lulekuqet nëpër ara
Pllaja po ngroh gjoksin,lugina i thotë ’shët’ perroit
Bari ngjyen penelin në bojën jeshile për pikturim
Bajamet moren të parët në duar penjtë me ngjyra
Të endin prapë qilimin e artë persian të fshatit tim
