Përmbi trung na ra rrufeja.
Ishte një trung prej disa vitesh,
kishte hije shumë të madhe.
Rrënjët thellë ujit mir kishte,
aty kishte këngë dhe valle.
Nën atë hije ishte i lumtur,
që shikonte fruta pa fund
Por nga dita- ditës trungu,
nisi pak të bjerë si mazum.
Kishte degë shumë të bukra,
atë kurorë që kishte mbi kokë.
Kush kalonte aty pushonte ,
atë freski se harronte dot.
Degët e tij u larguan heshtur ,
trungu mbet nën rreze të diellit.
Asnjë rrugë më si kishte mbetur ,
që kur degët ikën prej qerdhes.
U larguan një nga një degët
askush se mbronte nga stuhia.
Edhe pse trungu mbet vetëm
prap buzqeshja ishte e tija.
Por një ditë mbi trung papritur,
na qëlloi rrufeja prej qiellit .
Vyshkur trungu ashtu mbeti,
një pjes të zemrës e ka të djegur.
Rrufe e madhe sa nuk matej,
që lëndoi shumë zemra të mjera.
Buzqesh trungu zemër djegur,
pret të qelin degë të tjera.
PUNOI:Arze Hasanaj
