Poezi nga Nikolle Loka

Udhëton nëpër natë
Udhëton nëpër nate,
dhe kohën e sjell buzë njē ëndrre;
veten përcjell…
Mbi udhët që flenë në shpinën e erës,
e prek gjumin e parë;
dhe si ëndrrimtar,
të lind një dëshirë të shihesh me ëngjëj,
në një serenatë,
ku vallëzojnë trup e shpirt të pandarë,
në një vals magjik të hënës dhe yjeve,
ku të pret gjumi i dytë para agimeve.
E shtyhesh më përtej,
në udhën me dritë,
ku nis një ditë e re.
Të mbyllen sytë dhe ndërsa fle,
bëhen bashkë agimet varg
në një udhëtim të gjatë…
Dhe si në balladat e ringjalljes,
çlirohet shpirti prej qënies,
çlirohet gjumi prej ëndrrës;
e udhëton i lirë me hapat e lehtë të zgjimit,
drejt qiellit,
andej nga lindin agimet.