Ti, Prekaz, me rrënjë të thella në dheun e kohës,
ku çdo gur mban gjurmë të burrave dhe djemve që u bënë histori.
Kalldrëmet e kullat tuaja janë pasqyra të shpirtit,
dhe era, që përshkon luginat dhe përrenjtë,
është përshpëritja e kujtimeve ndaj tyre.
Në orët e para të marsit, tymi dhe flaka u ngjitën në qiell,
dhe tri ditë e net u shkrinë si një litarë heshtjeje dhe dhimbjeje.
Muret e kullat dëgjuan bërtitjet e trimërisë,
dhe çdo plumb u bë një shenjë e përjetësisë,
një shkrim i gjallë mbi tabulat e kohës.
Adem Jashari, legjendë e mishëruar,
ishte feniksi që lindi nga flakët e historisë.
Çdo veprim i tij, çdo frymë, ishte për të shënuar një kufi:
midis skllevërisë dhe lirisë,
midis harresës dhe kujtesës.
Prekazi nuk është vetëm një vend;
ai është një koncept, një arkiv i gjallë i sakrificës,
ku familjet, gurët, rrugicat dhe drurët,
të gjithë flasin një gjuhë të përbashkët:
gjuha e qëndresës, e trimërisë dhe e shpresës.
Qielli dëgjoi gjëmimin, toka përshkoi dhimbjen,
por nga kjo flakë lindi një dritë që nuk shuhet.
Çdo përballje, çdo sakrificë, u bë shembull i përjetësisë:
Prandaj historia nuk harron,
sepse kur njerëzit bëhen feniks, edhe dheu dhe qielli mbajnë kujtesën.
Ti nuk kërkove lëvdata, o hero i gjallë,
sepse koha është adhuruesi yt më i madh.
Gjeneratat do të lexojnë emrin tënd midis yjeve,
dhe Prekazi do të jetë gjithmonë pikë referimi,
jo vetëm në hartat e tokës,
por edhe në labirintet e shpirtit të një kombi.
Dhe kështu, o Bacë, sakrifica jote nuk është e thjeshtë,
ajo është filozofi e jetës dhe e vdekjes,
një metaforë ku çdo plumb bëhet fjalë,
dhe çdo familje, çdo gur dhe çdo rrugicë
është kapitull në libër të përjetësisë.
Prekazi është më shumë se vend,
është një ikonë që qëndron mbi kohën,
një feniks që jeton në çdo zemër shqiptare,
dhe emri yt, Bacë, shkruhet në qiell,
ngjyrë ari, përjetësisht i gjallë,
si simbol i guximit që sfidon harresën.
