Shkruar nga Enver Sahiti
Në një kohë kur zhurma shpesh ngatërrohet me vlerën, krijuesi i heshtur mbetet një nga figurat më të rralla e më të çmuara të jetës sonë kulturore. I tillë është portreti i Muzafer Ramiqit — një emër që nuk kërkon dritat e skenës, por që rrezaton përmes veprës dhe përkushtimit.
Krijuesi i heshtur nuk flet shumë për veten; ai lë që fjala, ngjyra, mendimi apo vargu të flasin në vend të tij. Në botën e Ramiqit, arti nuk është mjet vetëlavdërimi, por shërbim. Ai ndërton pa bujë, kultivon pa zhurmë dhe lë gjurmë pa kërkuar duartrokitje.
Në profilin e tij spikat qetësia si forcë. Është ajo qetësi që lind nga bindja se vlera nuk ka nevojë për britmë. Ai punon në thellësi, si rrënjët e një peme që nuk duken, por që mbajnë të gjallë trungun dhe kurorën. Krijimtaria e tij mbështetet mbi përvojën, mbi ndjeshmërinë njerëzore dhe mbi një ndjenjë të fortë përgjegjësie ndaj kulturës dhe kombit.
Muzafer Ramiqi përfaqëson tipin e krijuesit që nuk i nënshtrohet modave kalimtare. Ai ruan autenticitetin, mban qëndrim dhe ndërton identitet përmes punës së vazhdueshme. Në një shoqëri ku shpesh vlerësohet forma mbi përmbajtjen, ai zgjedh përmbajtjen si themel.
Portreti i tij është portret i përkushtimit. Ai nuk është thjesht krijues; është bartës i një etike pune dhe i një kulture komunikimi që respekton lexuesin dhe publikun. Në heshtjen e tij ka reflektim; në reflektim ka thellësi; e në thellësi ka dritë.
Sepse ndonjëherë, ata që flasin më pak, lënë jehonën më të gjatë. Ky pra është pofilini krijuesit të heshtur.
