Tregimi që e kam më shumë për zemër- Autori
Qëndronte çdo mëngjes përballë fjetores në Qytetin Studenti, si një pemë e vetmuar që nuk e ka harruar pranverën.
Hapte çadrën e vjetër me kujdes, sikur të hapte krahët e një avioni të lodhur,
dhe ndizte mangallin me qymyr druri.
Me përkushtim që vetëm ata që kanë dashur shumë dinë ta bejnë.
Në verë piqte misra.
Në dimër gështenja.
Në çdo stinë, piqte vetminë e tij.
Flokët gri i jepnin fisnikëri fytyrës bardhoshe.
Sytë… qiell pranvere.
Një qiell që kishte parë shumë furtuna, por nuk ia tregonte askujt.
Nuk shkoja kurrë në Fakultetin e Gazetarisë pa marrë në dorë kaushin e gështenjave të pjekura.
I mbaja si të ishin diçka më shumë se ushqim.
Si një arsye më shumë për ta parë.
-Urdhëro, zonjushë!
Ngulte sytë e kaltër mbi sytë e mi të zinj.
Hutohesha.
Harroja pse kisha ardhur.
Harroja orët.
Harroja kohën.
Harroja veten.
Harroja paratë.
Ai nuk i kërkonte kurrë.
Vetëm buzëqeshte.
Dhëmbë të bardhë.
Dëborë malesh.
Sytë e kaltër më kishin bërë për vete.
Më kishin rrëmbyer.
Më kishin marrosur.
Më kishin futur në ngasje.
Më kishin ndezur zjarrin në gji.
Kisha rënë në dashuri me të, apo me dhimbjen e tij?
Ndoshta me të dyja!
Ndonjëherë, dhimbja është forma më e thellë e dashurisë.
Një mëngjes shiu, ndërsa trazonte gështenjat me mashën e vjetër, këndonte.
Zëri i tij nuk vinte nga buzët, por nga një vend shumë më i thellë:
“Thëllëza që shkel mbi vesë…”
Kishte dalë nga legjendat e lashta?
Kujt ia këndonte?
Mua… apo jetës që i kishte ikur?
-Si ka qenë jeta jote?
Heshti.
Zgjati kaushin.
Më vështroi gjatë.
Sytë e tij ishin të butë.
Paqësorë.
Si njerëzit që kanë mbaruar së luftuari dhe kërkojnë qetësi.
-Urdhëroni, zonjushë!
Gështenjat më përvëluan gishtërinjtë.
Por ajo djegie ishte e ëmbël, si mjalti.
Si puthje rreze dielli në mëngjes.
Më dogji shpirtin.
Më ndezi sytë me flakë zjarri.
-Si të quajnë, o njeri?
Në qiell fluturoi një avion luftarak.
E ndoqi me sy, si të ndiqte një jetë tjetër, derisa u tret pas malit të Dajtit.
-Thjesht… pilot.
-Po tani?
Psherëtiu.
Një psherëtimë e thëllë që zgjati sa një pistë ngritjeje.
-Ja… pjek gështenja për ju, zonjushë.
-Pse?!
-Reforma…
E kuptova.
Edhe im atë ishte flakur tutje, si një uniformë e vjetër që s’duhej më.
-Djalin e kam në Gjermani…
Gruaja vdiq në lindje…
Kabina e avionit m’u bë bashkëshorte…
Qielli, shtrat martesor…
Jam vetëm…
Lotët i mbushën sytë e kaltër.
M’u duk se po binin brenda meje.
-Burrit nuk i qan loti!-i thashë
-Burrit i qan shpirti!- mú përgjigj.
Më quante: “Thëllëza që shkel mbi vesë.”
E thërrisja: “Piloti që fluturon mbi re.”
Deri atë ditë….
E gjeta të rrëzuar mbi zgarën e shuar.
Pa zjarr.
Pa këngë.
Në spital, puthja e parë e jetës time, u bë lamtumirë.
Kur këndoi për herë të fundit, kënga i ngriu në buzë.
U shua.
Si yjet që bien pa zhurmë.
-Lamtumirë, piloti im!
Avioni yt të pret.
Jo në Parajsë.
Nuk është vend për ty.
Ndalo te Ylli i Afërditës.
Qëndro pranë meje.
Që të të shoh netëve të gjata të dimrit dhe mëngjeseve të buta të verës.
Fluturo!
Shpirti im do të të ndjekë.
Lamtumirë dashuri.
Lamtumirë, piloti im.
Nga ajo natë, në qiellin mbi Qytetin Studenti, ka një yll që nuk dridhet.
Nuk bie.
Nuk largohet.
Rri pezull, si një avion në pritje lejeje për ulje.
Kur dimrat janë të gjatë, ajo e sheh.
Kur verat janë të buta, ajo e di ku të kthejë sytë.
Ylli nuk flet.
Por ajo e kupton.
Disa dashuri nuk kanë nevojë për fjalë.
Por për dritë.
