Asaj pasdite nëntori thëllima e të ftohtit të hynte gjer në asht e ajo me të atin kapërcente si përditë tehun e asaj gremine të veshur me pelerinë të argjiltë, fundit të së cilës një rrëke uji e turbullt çirrte dheun e degdisej monopatit poshtë.
Dëgjoi të kuiste një gjësend i vogël mbështjellë petkut të ronitur të vrerit, e squllur egërsisë së natyrës.
Ngjante me një lëmsh të leshtë, si ai që gjyshja tirrte netëve të gjata para se të daroviste tespihet e të falenderonte Zotin për të gjithë mirësitë e dhuruara nga dita.
Tërhoqi fort prej xhakete të atin për ti treguar se çfarë i zunë sytë, e pa u menduar aspak, i tha se do të shkonte në fund të atij honi e ta merrte…
Vështrimi kërshërues i të dyve u kërrus mbi gjallesën e mbështjellë me mjegullën e hirtë, që frymën e fundit kishte në sosje e s’lëvizte asnjë milimetër…
Shkurre e ferra kacavjerrëse rrethonin nga çdo anë dhe mbështillnin kurmin e vockël të asaj brishtësie.
Oh…! Ç’pafajësi…!
Mbuluar i tëri në gjak për shkak të bishtit të sapo prerë e plagëve që kishte marrë gremisjes, shfaqte ndonjë përpëlitje të vonuar
E mori në gji me shumë dashuri…, e i premtoi se do ta shëronte dhe se ky do të qe miku i saj besnik!
E mjekuan së bashku, e ushqyen dhe e mbuluan me një batanije të vjetër,
Kështu për ditë me rradhë…derisa një ditë, këlyshi i vockël me një pikë të bardhë në ballë, iu avit shtratit të saj, e prej ngazëllimit tundte bishtin e cunguar prej kushedi kujt, që e kish flakur më pas në malin e madh të harresës.
E mori në krahë dhe e thirri;
– eja Pit!
Që atëherë të gjithë e thërritën Pit, dhe kudo që ndodhej ajo do ishte dhe miku i saj i mirë.
E përcillte në shkollë dhe e priste përjashtë sa të kthehej…
…kështu vazhdoi lidhja e tyre e sinqertë, pa asnjë thyerje si një altar që grish besimin e patundur.
Ditën që ajo u largua, Piti qau me lot prej së vërteti,
E përcolli e nuk u pa më rrotull asaj shtëpie.
Thonë vdiq prej trishtimit…!
