(Për heroinën Yllka Domi – 17 vjeç)
Një pranverë e njomë rritej në sytë e saj,
me ëndrra të bardha si fletët e një poezie,
shkruante vargje për jetën, për dritën,
pa e ditur se një ditë…
të tjerët do të shkruanin për të.
Yllka, një emër që ndriçon kujtesën,
një ëndërr e thyer në mes,
një varg i pashkruar që ngeli pezull,
si fjalët që s’arritën të mbërrijnë te agimi.
Dora që mbante lapsin, mbeti e shtrirë,
por jo e heshtur, jo e humbur,
se fjala e saj u bë këngë e lirisë,
u bë betim në altarin e Atdheut.
Edhe pse 17 pranvera ishin pak,
ajo jetoi për mijëra zemra,
sepse një poezi nuk shuhet kurrë,
ashtu si Yllka, që mbetet përjetë dritë.
