Ndihma dhe bujaria janë virtyte që na bëjnë njerëzorë. Kur ndihmojmë dikë, e bëjmë me qëllimin e mirë për të lehtësuar vuajtjet, për të ndarë barrën ose për të dhënë diçka nga vetja pa pritur shpërblim. Por jeta na mëson se jo gjithmonë mirësia shpërblehet me mirënjohje. Ndonjëherë, ata që i ke ndihmuar më shumë, kthehen në ata që të lëndojnë më shumë.
Pse ndodh kjo? Një arsye mund të jetë që mirësia, në vend që të vlerësohet, shpesh keqkuptohet si dobësi. Ka njerëz që e shohin ndihmën si një detyrim të përhershëm, duke e marrë atë si të mirëqenë. Në vend që të ndihen mirënjohës, ata fillojnë të kërkojnë më shumë dhe, kur nuk ua plotëson pritshmëritë, mund të të kthejnë shpinën. Në raste të tjera, ata ndihen të poshtëruar nga fakti se kanë pasur nevojë për ndihmën tënde, dhe krenaria e tyre e plagosur i shtyn të veprojnë kundër teje.
Një tjetër arsye është që mirësia krijon një lloj varësie. Kur ndihmon dikë vazhdimisht, ata mund të humbasin aftësinë për të qëndruar në këmbët e tyre. Nëse një ditë ndalon së ndihmuari, ata mund ta perceptojnë këtë si tradhti, pavarësisht se gjithçka ke bërë ka qenë për t’i mbështetur. Kjo i shndërron ndjenjat e tyre nga mirënjohja në armiqësi.
Fatkeqësisht, historia dhe përvojat personale na tregojnë shumë raste kur njerëzit janë lënduar nga ata që kanë ndihmuar. Tradhtia nga ata që ke mbështetur shpesh dhemb më shumë, sepse vjen nga një vend ku pritej besnikëri dhe mirënjohje. Kjo nuk do të thotë që duhet të ndalojmë së bëri mirë, por duhet të jemi të kujdesshëm ndaj qëllimeve dhe karakterit të atyre që ndihmojmë.
Në përfundim, mirësia është një dhuratë që duhet të jepet me zemër të hapur, por edhe me mençuri. Nuk është e drejtë të jetosh me frikë nga ata që i ke ndihmuar, por është e rëndësishme të kuptosh se jo të gjithë do ta vlerësojnë atë që bën për ta. Dhe mbi të gjitha, kujdesu që mirësia jote të mos bëhet shkak për dhimbje në të ardhmen.
