Në pëlhurën prej ajri
dora e erës
me penj bryme
thur abstraksionet
e ëndrrave të ngrira
të dritës pa diell
që mos t’i zhbëjë fryma jonë
këto fragmente kozmike
me ngjyrë tambli
nxjerrim ngadalë hukamën tonë
sikur flladisim plagën
që na djeg amshueshëm
krahnezë onde lotësh
të agimit në pikëllim
të dritës së ditës pa diell
nuk bien
rrinë në qiell
mahnitëse
