Në pafajësinë tënde
Unë isha gabimi në pafajsinë tënde
aritmetikën e moshës nuk e kuptoja
natyra joshte me çastet lumturuese
aromën derdhte n’kafazin e zgjojeve
Por te ne diçka na rrëmonte fshehur
rrënjët e zemrës një dhimbje i vriste
herë si e ngrirë e herë si e përndezur
pa asnjë fjalë lumturinë e shembte!
