Nuk më joshi shëllira e e lokes
As misërnikja me një copë djath
Pa dashje u nisa dyerve të botës
Me një trastë te vogël hudhur mbi krah
Nuk më joshi topi i llastikut me lara
As ara e as toka që po bëhej e djerrë
Që atëherë shpresën në shumë copa e ndava
Të ikja apo të rrija nën thundër i mjerë
Nuk më joshi as veriu i ftohtë që e gjeta
Tashmë edhe me zemër të ndarë në plot copa
Pa afrine e nanës e të babasë mbeta
Me fatin që rrokulliset si ta dojë bota
E tash me jetën ndarë e më shpresë të ndrydhur
I thyer tej mase me njëmijë halle
Në këtë skaj të botës gati si i mbyllur
Venitet si lulja ëndrra ime e madhe
