Dy miq të vjetër e të mirë
Në dy fshatra përballë
Jetonin
Në mes kishin një përrua
E në një vig të vogël
Gati çdo ditë kalonin
Me rast e pa rast
Duke thirrur me të madhe
Njeri-tjetrin e ftonin
Aq hare e gaz kishte muhabeti
Harronin të çoheshin
E i zinte çdo herë terri
Sa herë çohej njeri
Për në shtëpi të kthehej
Pritësi i thoshte
Nuk po të le vetëm
Dhe e përcillte deri të vigu i vjetër
Sa kalonin vigun
E ndiznin edhe nga një llullë
Dhe muhabeti riniste
E nuk sosej kurrë
Pas një farë kohe
Erdhi mesnata
O i thotë miku mikut
Të koftë e mirë nata
Po të përcjell unë tani
Sa të kalosh vigun
Dhe të dy bashkë
E bënim kthimin
E në anën tjetër edhe një llullë
Kërciste muhabeti
Si në me të mirën kullë
Kështu duke përcjellë
Herë njërin
E herë tjetrin
Mbetën në vig
Derisa doli mëngjesi
Dy miq të mirë
E harrojnë kohën
Edhe mbi një vig të vjetër
E gëzojnë botën
Botën e miqësisë
