Dua veç hënën bukur të ndriçojë .
dua veç diellin kur lëkurën përvëlon .
edhe rrufenë kur qan qiellin nga hidhërimi
dua pikën kur gurin shpon ,
edhe borën kur ruan botën nga acarimi .
Dua pranverën ta mbjell në shpirt
ta mbjell në shpirt sikur të ishte pemë
diell të mbjellë nëpër rrugicat e errëta
mbi të kuqten e diellit të sapo rrezet lind.
Qiellin e mbushur me yje lumturie
kthjelltësi e qetësi gjer tek retë
edhe diellin kur ndriçon mbrapa malit
ku ngohet zemra … bukuria me gojë të flet
