BOTË ME ZINXHIRA.
Sa shumë shpirtra të trazuara ,
sa shumë brenga e trishtim .
Sa botë me dhimbje e gënjeshtra
dete trazuar në pikëllim .
Sa shumë njerëz me halle
sa njerëz jambaxhi nëpër botë ,
Shkojnë e mbijnë tek të tjera rrënjë
bekuar qofshin nga i madhi zot .
O hënë e diell i përmalluar ,
mbaje portën e zemrës hapur
Të hynë njerzit e mirë pa trokitur
Të lësh jashtë ata që shpirtin ta kanë plasur .
Mos vallë busulla e botës ka humbur
udhën ,
A mos kërkon ndonjë strehë për të gjetur ,
Dielli ka shkuar në anën tjetër të botës
dhe qiellin e ka kapëluar një tymë i nxehtë i mekur .
Erdhi nata mbushur me mungesën tënde ,
Si bota mund të jetë e lumtur e qetë . Dhe kur të bier nata mbi degën e lisit me hallkat e hekurta brengosur dashuria e vërtetë.
Dielli ka humbur ndriçimin.
Hëna do e ketë ngrënë hijen e saj..
Sa kompromis bën toka me diellin
si poeti që dete e oqeane thanë .
Sa njerëz argat në botën e të dëshpëruarve .
s’merr askush të mbjellë një farë .
Shpresë në këtë arën e madhe .
Nisesh djathtas ,përfundon majtas
jeta në dorë të hicit
vendosë vetë .
Ç”numur vallë është e verteta ?
Vallë ku fshihet dhe
përpëlitet ky sekret ?.
Jeta të jep të dëgjosh rënkimet e tokës
sa plagë ka ky popull , e di ai vetë .
,,,,,,Zoti dëgjon ,,,,,
drithma —brenga— zhgënjime .
Lotë që rrjedhin nga dhimbja e tyre
në rrezet e diellit dhe dritën e hënës
i çon .
Ndoshta rrezet e diellit vijnë
edhe më të ngrohta,
Shpërndajnë retë e pluhurin e yjeve
që bien një nga një ,
Mbi trishtimin e kësaj jete të errët
fiket pikëllimi
.
Ditët përplasen nga një mur në
tjetrin .
Yjet lidhur rreth qafe të hënës gjerdan .
Këmbët kullojnë gjak nga zinxhirat .e shtrënguara të saj .
Si vala e shqetsuar e detit
nënë këmbë .
Dhe dielli shi rrëkëllen
me etje muresh
dhe erën thanë .
Hijet tona të rënduara
Bota nën zinxhirët e saj .
