Me ujë shpirti dua të ujis
luljen time ,
Të lulëzoi sapo mëngjezi të celi .
Lulëzo lulja ime e bukur
se ti kam ngulur sytë
mu në zemër ,mu në shpirt ,
se të kam hedhur duart
rreth qafës ,rreth belit
.
Është qielli zemrave,
rrezja bujare e diellit
fluturim i endjeve
mikëlimi i yjeve
.
Pranë dhe largë tij ,
yll polar në rreze
një copëz Shqipëri
me bekim Nënë Tereze.
Atdhe i humonizimit
i prushit flakë të zemrave
edhe në palcen e dimrit,
ngrohë me zjarrin e zemrave
.
Edhe një copëz letër
nga kjo Shqipëri ,
ta bën zemrën tjetër
Ta vesh me yllësi.
Flamuri Ismail Qemalit
Drita e Skënderbeut ,
hijeshia e malit
floriri i dheut.
Vlora me flatra
zhgaba mbi valë,
Prushë mbi vatra
E historisë dallgë
.
Kjo Vlora e lashtë
e pikë dëshmorësh ,
me lirikën bashkë
i dha Atdheut kurorën .
Për të qëndruar krenarë
në histori e altare ,
se si në shekuj kemi qënë
Shqiponjat — Shqipëtare .
