Mozaiku i botës në heshtje .
Unë buzëqesh .
Shkel në maskat e bëj shënjë
të ardhmes,
Ajo mbulon sytë me dorë .
Më cahen buzët
.
Jam e tëra hutim.
Mos koha rrëngjethet
tek unë
.
Kujtimi ytë i bardhë ,
flet me yllin e polit .
Po dëshpërimi jot nën ujë
peshon më shumë se qielli
.
Akoma se ke gjakun e diellit
kur të shterohet hëna .
Nën errësirën e natës
metamorfoza e shpirtit
do të ketë mbaruar
lule përhere do të vinë nëpër
gjumë .
Më tej një lumë , vinë dallgët
Nëpër gojët e gurëve.
Derdhur shpirtin aty nëpër
ujë .
Si dhuratë dashurie .
I errët ky shteg
në cep të greminës.
Po jeta në dhe të huaj
për atë që është i huaj, .
heq këmba — këmbën
zvarrë e zvarrë ….
Dhe kjo botë e rrëshqitura
Si një zog që lëngon,
përvdekje mbi barë .
Mos eja në ëndërra
e paëndërrta ime …
si ta duroj ditën që më flet
me gjuhën e shpirtit.
për botën ..dhe…
Udhëtimin që ka
lëvizur nga boshti
asnjë se di fshehtësine
dhe mozaikun e saj .
