PRITSHMËRIA
Sa shumë largë më duket nata
Sa shumë pres të gjëj aty qetësinë ,
Mendimet më vënë shumë largë
Malli, unë dhe ëndërrat
Arrijnë në hapsirë .
.
Afrohem sa herë që të shikoj në ëndërr
Më duket sikur më je afër mua
Të më nxjerrësh mallin që më djeg në shpirt
Të më heqësh lotin nga syri lotuar.
Edhe se përbri rri heshtur
Përshetima më thotë ..
Unë jam aty .
Unë forcë nuk kam të rend mbas teje
Veç zemra qëndron afër përgjithnji..
Sa herë qaj e s’më duket loti
Hedh sytë andej nga deti
mes valësh , ujrash
mbi shkumën e bardhë …
Sa më xhelozon edhe bukuria e hënës
malli i madh shpirtin s”jell vërdallë ..
Eh ..nuk mësova të vras pritshmëritë
Shumë ëndërra për mallin që më djeg aq shumë ..
Pres veç një fjalë të më sjellësh ti
Dritën e syve të nis përtej diellit
Atëherë shpirti im do të gjëj qetësi.
Kush mund ta dijë se ç’farë është PRITSHMËRIA
Në ç’do çastë malli të verbon
Sa largë të çon nëpër rrugët e jetës
Ëndërr e pa shuar që kurrë s’mbaron .
