Lule vetmuar.
Tek zbriste shkallët një e nga një,
Horizonti u mbyll në gri u kthye,
Tek majat e maleve zu e u fsheh,
E humbi shkëlqimin që rezatonte.
Shkreptimat goditën e shiu filloj,
Një shpirt i lënduar filloj të vajtoj,
Mes luleve ishte por e till nuk qe.
E vyshkur nën hije qëndronte pa streh.
U hap qielli e ylberi shkëlqeu,
Një reze e tij mbi të reflektoi,
E hapi e çeli e zgjoj nga gjumi,
Mbi petale ngjyrat yje formonin.
Kjo bukuri shum pak mbijetoj,
Stuhija rrebeshi gjithshka shkatërroj,
U mblodh mbas trungut e mjerra lule,
U këput e humbi në mes t’ turmës.
U mundua më kotë diku të kapej,
Era që frymte pamëshirë e perplaste .
