Ti ke ardhur nëpër mote përplot dritë e vetëtimë ,
Herë këmbanë e herë e heshtur sa me gjëmë e pëshpërimë ,
Duke ecur tej përpara duke shndritur gjer më sot ,
Gjurmë mbi gjurmë e fjalë mbi fjalë sa me gas e sa me lot
,
Pastaj ardhur ke gjithmonë përmbi valën që valon ,
Bashkë me ne zot mbi zot si një zonjë që rri në fron ,
Kot të thanë se ti u bdare ,thashethemeve kurrë s’ia vare ,
Foli zë i yt i ëmbël nëpër hone nëpër varre ,
Ç’bubullima ranë pastaj sa e ndjeve ,sa e dite ,
Porse çave n’mugëtira edhe fjalët t’u bënë rite ,
Herë e stepur ,herë e mekur ,porse prapë tej turfullon ,
Kryefjalë e jetës sonë që s’ligështohet që s ’loton ,
Dhe që s’shihet dhe që s’blihet por përbrenda rri ujëvarë,
Nëpër honet e damarëve duke ecur,duke çarë,
Që pastaj sërish ndër mote duke mbetur ndezur prapë ,
Duke ardhur gjer më sot nëpër muzg me gas ,me vrap
,
Se je shenjë e jetës sime m’vjen e ëmbël m’vjen e mirë ,
Sa e trishtë e sa lashtë prapë si zjarri n’errësirë ,
Që prapë ndrin si një fanar në furtunë me uturimë ,
Asht e zjarr dhe lot e gjak ,si një zë me tingëllimë
,
Dhe më bën të të dua gjithë ndër kohëra pa kufi ,
Je shpëtimi që gjej unë nëpër detin me stuhi ,
Dhe që s’shembet dhe që s’trembet as fundoset në jetë kurrë,
Ti je zjarri i amshimit je dhe gjak e je flamur.
