Kapa gjarprin!
“Ja të vdes e ja të rroj”
Po hëëë, ç’të them!
Ti e shikon që të gjithë presin se kur do e ndërroj lëkurën time , e të më duket sado pak më e re nga ç’ish e vjetra,. Me një fjalë të rinovohem.
Por, si?!
Hëëë si?!
Po ja, duke zbathur lëkurën e gjarpërinjve të tjerë për t’i bërë reklamë se si ata /ato më ngjasojnë, në karakter, në fjalor, në vese e në hise.
Pse?
Ti e di se kot flas unë?
Pa parë të tjerë unë?!
Ngaqë ata/ato më vijnë për shtat në paraqitje e në fizikë, por edhe në ndjenja.
E unë duke i zbukuruar me fjalët e mia prej thumbi, për t’ua bërë më të qartë publikut se, jo të gjithë janë njësoj.
E pra, dhe këta që unë po u prezantoj janë artista cirku, ku bëjnë cirqe në podiumet e qyteteve, madje e jashtë vëndit duke shitur lëkurën e tyre , e nga kjo janë biznezmenët më të mëdhenjë në shkallë ndërkombëtare.
Dhe unë këtë parim kam, të bëhem e famshme me lëkurën time, duke ua shitur blerësve për të bërë kostume, çanta, rripa, këpucë dhe portofola.
Përse jo, dhe kapele, por dhe çadra.
Njeriu mbeti i shtangur duke e dëgjuar gjarptin deri në notën e fundit të zërit si një klithje.
E duke u menduar gjatë. Tre ditë e tre netë nuk po i vjen mëndja në terezi, por vetëm po çuditet nga parashikimet e gjarprit të fshehur kaq kohë, edhe pse e njihte kaq mirë.
Por, prapë sjellë dyshime në çdo fjalë të saj, a thua se e ka të vendosur pazarllëkun e saj me lëkurën që ndërron sa herë që i virem përballë, e do që të më bëj të vetin.
Sikur me të vërtetë, unë po i lutem kaq shumë sa vet gjarpri po bie me këmbët e veta në lumë.
Eh, ç’flas dhe unë!
A ka këmbë gjarpti?!
Po kofshë ka…?
Po të tjera, e të tjera, e të tjera?
E sikurse pa, se nënvete gjarpri po bën autokritikë se “ja, unë jam gjarpër me dinjitet, nuk ka si unë, edhe pse ti më sheh se si kam përfundu…”
Me krenarinë e fodullëkut…, që o zot, ja të vdes e ja të rroj”
