Ishin çastet e fundit të dashurisë,
Ndarja tinëzare, si ekzekutor u afrua.
Atë heshtje të zbrazët, më të thellë e bënte,
Ngurosja ime…psherëtimat e tua…
“Kthehu, s’të harroj…” u belbën, pa kuptim,
Përshëndetja e dorës u nder pas xhamit,
Një fjalë e pathënë më mbet’ në fyt,
Si kafshim’ i Mollës së Adamit!
