Përballë jetës
Drita vijëzohet në fytyrën e saj,
Duke zhdukur çdo hije të mbetur.
Ajo shtrëngon lapsin mbi gishtat e bardhë dhe diçka shkruan mbi letër.
Herë pas here kafshon, buzët e holla.
Do t’i mbajë sekret edhe vetës
Për njerêzit si hije me helme si bolla dhe kthinat e heshtjes.
Donte të mbetej luftëtare e kohës,
Në epokën fatzezë të gënjeshtrës.
Kish luftuar me kohën dhe njerëzit e saj.
Kish marrë plagë pa fund në përleshje.
Deshi të ishte e vetme mes heshtjes,
Si një dhimbje pa fund, e përjetshme.
Shumë më vonë e kuptoj çfarë ishte globi
Dhe kjo botë se si funksionon
Pa shkëlqim.dhe fjalë të sinqerta.
Përballë njerëzve me shpirt si demon
E vetmuar e heshtur pranë sofrës,
Mediton dhe si bëhet të haj
Hipokritet bëjnë ligjin në botë
Ç’mund të bëj me sinqeritetin e saj.
Valë kujtimesh shkrepëtijnë në mendime.
Nëpër qiej ka shumë re dhe shi,
Koha ecën, çdo çast nëpër mjegull
Fytyrëvrenjtur dhe sy plot mërzi.
