LISI
Ish tharë njëherë
Një lis,
Me rrënjë edhe degë
E rënkonte shpesh
Që s’ish më i drejtë
Por më kot
E ka lis i gjorë
Që po shfryn inatin
Ti kthejë sytë nga rrënjët
Tē mos shohë më shtatin
I thosh kështu
Lisi lisit,
Kur mësuan ç’ndodhi,
E ç’panë,
Mos rri djerrë po duku
Nguli rrënjët thellë në plis
E do dukesh në çdo anë.
