Dashuria nuk është vetëm çështje pasioni,ku flirti ndjeshëm prek shpirtin dhe të gjitha shqisat ku ndjesitë shkojnë në të gjithë receptorët e trurit e shpërndahen sakaq të ekzaltojnë por dhe të atakaojnë drejt të pamundurës.Dashuria është frymë,ëndërr.
Pra si të marrësh frymë nga një ëndërr që ti pret që ajo të realizohet përmes lutjesh ,e ti japësh formë sakaq e ta gdhendësh çdo natë me imagjinatë,si dalta skulpturën apo peneli të përshkojë kunturet e një pikture tashmë të detajuar në shpirt,der përtej imagjinatës.U nisa të përshkruaj këtë ndjesi mbi formën se si vjen nje dashuri për të bërë një paralelizëm me poezinë,pra për të thënë që gjithsecili në pavetëdijën e tij ka shpirt të pasur poetik ndërsa ai ëndërron,veçe jo të gjithë perceptimet mund ti ngjeshin në vargje për të derdhur shpirtin.U nisa të shkruaj mbi këtë fakt e ngacmuar nga një rrëfim shpirti.
Ajo ishte një vajzë rreth të 40- tave e cila jetonte me të atin,një burrë tepër i zgjuar por dhe i emancipuar për kohën pasi bëhet fjalë për vitet fill pas demokracisë.Ajo jetonte në qyretin e Shkodrës.Qyteti i cili ka qenë dhe mbetet një qytet ku vajzat janë tepër tē bukura,ndonjëherë i bën tē duken si ato perëndeshat e olimpit të cilat nuk mund ti arrish jo vetëm për faktin e bukurisë por janë dhe shumë krenare.Përshkruaj sidomos bukurinë e virgjër të viteve pas 90-tës ku bukuria ishte natyrale.Ajo ishte përvëçse e bukur ,një natyrë tepër korrekte e cila pasi kish kryer studimet e larta iu desh të sistemohej në zanatin e saj,plus kësaj ti përkushtohej familjes ku babai ishte i moshuar dhe i vetëm.Po kalonte kohë dhe Silva ,kështu quhej vajza nuk po vendoste mbi fatin e saj.Ajo e rritur në një familje me vlera të larta morale e qytetarie Shkodrane mendonte se përtej vetes prindi i saj qe tashmë detyrimi i parë i saj,dhe për këtë ajo kish marrë vendim të mos angazhohej në mardhënie partneriteti.Ndërsa ditët kalonin babai me merakun e tij prej prindi,por me qetsinë e një burri të mençur e pyet të bijën nëse ajo kish vendosur tashmë për veten.Silva ishte natyrë krenare dhe tepër e prerë,si për t’ju shmangur pyetjes së babait iu përgjigj shkurt, ka kohë.I ati i prekur nga fjalët e Silvës shtoi.Nij ktu babën tand.Kurrë mos e anashkalo veten për askënd.Duke mendu kështu do humbasësh ndjesitë e të kenunit femën.Edhe nëse nuk ke parë apo ndjerë për kënd ti duhet të fantazosh përtej imagjinatës se si e dëshiron të dashtunin tand.Çdo natë mendoje si vjen tek ti,si ti ndjen për të,sa fort të kishte rrah zemra po të mendoje që e ke larg e në pamundësi takimi sa mall do e brente shpirtin kjo mungesë.Kultivoje nga pak imagjinatën e thure trillin si të ish e vërtetë e do jesh tjetër njeri,më beso bijë.Asnjëherë nuk kanë me të dashtë pa dashtë.Kështu ti mund të harrosh veten.Nuk duhet bijë.Në gjithë këtë rrëfim shpirtëror subkoshienca e shpirtit flet më shumë se çdo poezi e pa thënë e çdokujt që ëndërron .
