SHIRAT E BRENGAVE
Kohët po lëkunden
në pluskime boshe
Të lara me shirat
e brengave
po lotojne
mallet e fajeve
Dhe puthin vetet
nga hiçet e unit
Mërzisë i venë kapak
me dyllë bletesh
ku mjaltin e lanē
jashtë zemrave
Që shihen të varura
në veringa mllefesh
pa shkak
Lundrojnë barqesh
në zbraztēsi fjalësh
Barqeve
që iu tundën në një djep hallet
E nuk po njihen më
Se shirat e brengave
ua shpërlanë shpirtrat
Dhe i lanë djerrë
pa dashuri
