VASHA
Mbi një urë psherëtimash,
Një vashë
Endet ecejakesh
Zemrës së saj,
Duke ecur këmbëzbathur
Dashurive që e tradhëruan
Lotët,pafajsish
E thërrasin kujtimesh
Tundimeve
Ku klithmave të shpirtit
Dënon fatet,
Në duart e të pashpirtëve,
Që i grabitën
Ëndrrat,
Mbështjellë në erë,
Dhe i rrëkëllyen gjinjtë
Ta pinin me fund
Si kupa me verë
Pa pyetur
Për mijra çaste
Pëshpërimash,
Thirrje qiejsh
Grumbulluar vite
Duar
Drejtuar vetes
Unë meritoj
Të duhem pak nga pak
Çdo ditë njësoj
Dhe jo të ndizem
E të fikem
si një cigare dënesë,
Që veç tymin nxjerr
E të privohem fundesh,
Ritmit të një akti
Ku kërkon
Përshpejtimin ikjeve,
Dhe të marrë me vete
Gjithë epshet perverse,
Të një burri
Që vetë burrë nuk është
Që i krenohet vetes
Se shpirtin
Ia fali djallit,
Që i ulërin si ujku
Që don gjak
Ta valëvisë egove
Tek harron
Vashën,
Që la ngashërimesh
Tendosur vetmisë
Harkuar atje tej,
Urës së qelqtë
Duke rënkuar heshtjet
Lutjeve
Dashuri eja
Po pres
Të më duash shpirtit.
