VEÇ ATËHERË
Mugëtirë resh
vërshon rrebeshesh
mbi qiej zemre
që dridhet në heshtje
E fshihet
në çadër vetmie
Të këndojë
të pazëshmet
kujtimet e mallet
të hedhura
në shporta të derdhuna
vajesh
të shpirtit
Që bien të marrosura
çarçafëve të qiellit
Ku të nesërmen
presin të ndërrojnë
veç fjalët
Për një këngë
tjetër po njësoj
Der shiu i malleve
të pabindura
të pushojë
Veç atëherë
del dielli
dhe fillon një këngë
e re
