KOHA QÊNDROJ PA TY
Orên shikoj…
Sa ngadal lêvizte qytetit tim!
Pêr habi, njerzit dritareve tê ndezura heshtjen tymosnin!
Unê lêviz si njê kalimtar i ç’rregullt, i panjohur
Dhe kujtimet thêrras rrugêve bosh.
Pyesja…!
E njê çasti ndalem aty, ku dikur kishim lênê njê ndodhi apo njê shênjê…
Vetmia mê mbyste, tek shkelja gjurmêve tê dikurshme e
nê sy Ty tê marr:
Dikur…, bulevardi mbushej plotê e
ne ecnim korsis tonê pranê e pranê ku zêmrat rritmin e rrahjeve ndjenin…
Ti sotê ecên nê rrugêt e gjera tê botês, si zog shtegtar, me heshtjen melankolike krahêve veshur…!
Unê, vargut ngushêllohem e mê pas, njê shi lê… aty, ku vargu thotê:
- Sa shumê tê dua
E nê çastê, ndjeva se koha pa Ty qêndroj aty, ku e nisêm dashurinê…!
