Gotën e rakisë e mbaj në duar,
rruazat më zbresin gishtërinjve
si gurë të vegjël të asaj rruge…
Këmbët mbi ta shkelin,
si mbi kalldrëmet e një qyteze,
Stambollit të madh.
Aty ku im gjysh la duart.
Rrugë të ngritura si mozaik,
s’ka emra, as zë, por me to kanë folur shumë njerëz, me shpinë të përkulur
e gjuhë të huaja në gojë
.
Askush s’i quajti monumente.
Po qyteti mësoi të ecë mbi to.
Unë vonë erdha te këto mori gurësh
me bukuri të stisura, një kohë tjetër,
gjurmët e tim gjyshi kërkoja.
Hapat e mia s’dinin ç’peshë mbanin, ç’histori, por rrugët e dinin mirë.
Dhe kjo më mbante lidhur
me këtë atdhe të dytë.
Eci mbi këto gjurmë
dhe mësoj si qëndrojnë duart pa u larë,
si ngrihet zëri i një brezi të heshtur
dhe i një historie të pashkruar.
Djegien e asaj gllënjke rakie e ndjeva
si një ndezje,
që kujtesën vetëm ma shtonte.
