SA E VÊSHTİRÊ…!
Shtêpiza e zbrazêt
me hijen e rêndê mê veshi.
Xhamit tê penxheres vetja, sikur mê thotê:
- Me bardhêsi tê paska veshur jeta!
E ballit, kujtimet si vargmal ngurosen
Tê kapja njê kohê, doja,
atê tê atij pak gêzimi…!
Por, jo!
Vetmia, zêmrên m’a coptonte para kêsaj tablloje tê vjetêr dritash tê zbehta apo tê fikura
Me njerêz tê pikêlluar qê shpeshherê rrugêve e shesheve mblidhen pêr t’i rrêmbyer, qoftê edhe pakêz dritê- ,
asaj mjegulle tê dêndur gri…!
Me shirat e vjeshtês, mallin e stinês shuaj
dhe pres dimrin tê vij
Rrugêve tê çaj pas gjurmêve, qê tê maskuara shkelin mbi ndjenjat e mia,
Ku si njê hije e lodhur kêrkonê tê pêrqafoj fijet e shpirtit e tê lêj njê rreze tê diellt’ shtratit tênd…
Sa e vêshtirê t’i thuash tê têra,
S’ka kush tê dêgjonê!
As tê pyet njeri se kur vjen e se kur ikên- !
Edhe tê shkruash shumê vêshtirê, se mbi to njê shi mund tê bjerê e mund tê kenê fatin e frazave gjeniale!
İ thjesht dua tê jem si nê vargun e lirê,
pa “aksidente” teknike apo metrikê…
Tê mbetem ky qê jamê,
(Sejcili..ai qê êshtê, xhanêm),
Sa e vêshtirê…!
