TI QË VRAPOJE PAS LIRISË
*Popullit tim*
Me zjarrin e ndezur në tënden zemër
Gjithë jetën në shekuj e dekada
Kurrë s’rende së ndjekuri lirinë
Nëpër skëterrë, mynxyrë e suferinë
Kalleshe në kraharor e s’bëzaje
Ndër breza t’shkëlqenin sytë arbërorë
Me Flamurin Kuq e zi në duar
Gjithmonë e ujite këtë truall stërgjyshor
I kalove shtigjet dhe malet i kaptove
Vrapove pareshtur e prore qëndrove
këmbëzbathur por edhe barkthatë
E kalove të keqen në çdo situatë
Shpesh u dogje, u kalle, i mbytur në halle
U shndërrove në hi dhe prapë u ringjalle
Si feniksi vetë, si shqipe me fletë
E sot je vetë mbreti nga deti në det
